سایت لالجین در دست تعمیر است تا چند روز دیگر بطور کامل راه اندازی می شود.

در این ناحیه بجز ایستگاه باران سنجی هیچ ایستگاه مستقل وجود ندارد و با توجه به اینکه ناحیه مذکور بین دو ایستگاه هواشناسی سینوپتیک فرودگاه همدان در جنوب و پایگاه نوژه در شمال غربی واقع شده که در فاصله ‌ای اندک از بخش واقعند و از نظر ارتفاع با بخش لالجین اختلاف ندارند ، آب و هوای آن با استفاده از داده‌ های این دو ایستگاه در خصوص عناصر اقلیمی بررسی می ‌شود :

دما : محاسبه میانگین ماهانه و سالانه دمای هوا در دو ایستگاه برگزیده منطقه همدان به درجه سانتی‌گراد برای دوره بیست ساله (۱۳۶۲-۱۳۴۳) دیماه با متوسط دمای ۵- درجه سانتی‌گراد ، سردترین و تیرماه با متوسط دمای ۲۴ درجه سانتی ‌گراد ، گرم ‌ترین ماه های سال به شمار می ‌روند . میانگین دمای سالانه در هر دو ایستگاه رقمِ تقریباً یکسان ۵/۱۰ را نشان می ‌دهد . میانگین سالانه حداکثر و حداقل دما به ترتیب ۱۹ و ۵/۲ درجه سانتی ‌گراد در دو ایستگاه است . حداکثر و حداقل مطلق دما در دو ایستگاه به ترتیب ۴۰ و ۵/۳۴- درجه سانتی ‌گراد به ثبت رسیده ‌است . تعداد ایام یخبندان در دو ایستگاه۳/۱۳۶ روز (۵/۴ ماه) گزارش شده‌ است . ماه های یخبندان از آذر تا فروردین ادامه دارد .

منابع آب:
گر چه رود های متعدد در دشت سیمینه رود جاری است و موجب توسعه کشاورزی این دشت شده ‌است ، بخش لالجین از نظر آب های سطحی فقیر است . لالجین در دشتی نسبتاً هموار و بین دو رودخانه فصلی یکّه‌ چای در سمت جنوبی شهر و قوری ‌چای در شمال آن واقع است . رودخانه فصلی یکه‌ چای که از کوه های خلیل کرد و بهادربیگ نشأت می ‌گیرد ، معمولاً در اواخر زمستان و اوایل بهاری جاری است و در تابستان کاملاً خشک است . چون بستر این رودخانه بسیار پایین ‌تر از سطح دشت لالجین است ، چنانکه باید ، نمی ‌توان از آن در کشاورزی استفاده کرد . در برخی از نقاط ، سد های سیمانی و خاکی سطح آب رودخانه را بالا آورده ‌اند و کشاورزان با جدا کردن نهر ها از آب آن در آبیاری زمین های خود بهره می‌ برند . پیش از این مسیر رودخانه به نظر جنگلی از درختان صنوبر ، تبریزی ، بید و سپیدار بود ؛ اما در سال های اخیر بسیاری از درختزار ها در مجاورت رودخانه و نقاط دیگر منطقه از بین رفته و عمدتاً به کشتزار ( به‌ خصوص مزارع سیب زمینی ) تبدیل شده ‌اند .

مکتبخانه ‌ای در لالجین ( حدوداً سال 1345 )
لالجین حدوداً پانزده‌ هزار نفر جمعیت دارد . در اولین سرشماری نفوس و مسکن ، جمعیت این شهر در سال 1355 شمسی ، 5468 نفر بوده است . این تعداد در سال 1345: 7043 نفر ، سال 1355: 7893نفر ، سال 1365 :12261 نفر ، سال 1375 : 13936، و سال 1385: 14724 بوده است .

لالجین از سال ۱۳۲۹ شاهد سیر صعودی جمعیت و تعداد خانوار بوده‌ است . میزان رشد جمعیت این شهر بین دو مقطع سرشماری ۵۵-۶۵ برابر 5/۴ درصد بوده است . مقایسه میزان رشد جمعیت شهر در این دهه با سایر دوره ها نشان می ‌دهد که لالجین در این دهه (65-55) بالاترین میزان رشد جمعیت را داشته است . تغییرات میزان رشد جمعیت طی دو دهه گذشته ، سیر نزولی داشته است .

قوميت و زبان:
ساکنین لالجین از ترک های اوغوز بوده ، از ایل قایی به شمار می ‌روند . اهالی اين شهر همچون مردم شهرها و روستاهای مجاور ( و اکثر نواحی شمال و شمال غربی همدان ) به لهجه ‌ای خاص از زبان ترکی آذربایجانی سخن می ‌گویند که نسبتاًً با گویش مردم آذربایجان متفاوت بوده ، از نظر لحن تکلم به ترکی قشقایی های استان فارس و شاهسون های ساوه و قم نزدیک است . طبق اسناد به دست آمده از حفاری های چهار راه مرکزی این شهر ( همچون سنگ قبر های متعلق به قرن پنجم هجری كه اكنون در موزه تپه هكمتانه همدان در معرض ديد عموم است ) و نیز اشارات دکتر فاروق سومر باستان‌شناس شهیر ترک، لالجینی‌ ها بازماندگان ترک های سلجوقیند که با ورود به این منطقه با ترک های ساکن این شهر آمیخته ‌اند .

لالِجین ( يا لاله‌ جين ) یکی از شهر های شهرستان بهار در استان همدان ایران است که بر اساس سرشماری رسمی سال ۱۳۸۵، تعداد ۱۴٬۶۸۹ نفر جمعیت داشته ‌است . این شهر به عنوان مرکز تولید سفال و سرامیک خاورمیانه شناخته شده است . ۸۰ درصد از جمعیت شهر لالجین به پیشه سفالگری و سرامیک ‌کاری اشتغال دارند .

لالجین به عنوان مرکز تولید سفال و سرامیک خاورمیانه شناخته شده‌ است .

لالجین:
شهر لالجین در شمال همدان واقع است و به طول جغرافیایی ۴۸ درجه و ۲۸ دقیقه و عرض جغرافیایی ۳۴ درجه و ۵۸ دقیقه قرار گرفته و ارتفاع آن از سطح دریا ۱۷۳۱ متر است . این شهر که مرکز بخش لالجین است ، از همدان بیست کیلومتر و از بهار نه کیلومتر فاصله دارد .

بخش لالجین با وسعت ۵۰۸ کیلومتر مربع و جمعیت ۴۴٬۵۶۸ نفر در شرق شهرستان بهار واقع شده ، از جنوب به شهرستان همدان و از شمال به کبودر آهنگ محدود می‌ شود و شامل دو دهستان مهاجران و سفالگران است . شهرستان بهار با وسعت ۱۳۲۹ کیلومتر مربع در نیمه شمالی استان واقع شده‌ است . این شهرستان دارای سه شهر به نام های بهار ، لالجین و صالح ‌آباد بوده ، دارای هفتاد و دو آبادی ، دو بخش و پنج دهستان است .

لالجین دارای نه مسجد است (در سال های اخیر در جنب یکی از این مساجد به نام مسجد حاج عبد اللّه ، مسجد جامع ساخته شده ‌است ) . همچنین خاک این دیار مرقد ( حدود ) صد شهید جنگ ایران و عراق را در آغوش دارد . همه مردم این شهر بر مذهب تشیعند .

مردم شناسان عقیده دارند سفال گری قدیم ترین هنری است که بدست بشر بوجود آمده و زادگاه آن نیز ایران و در دامنه سلسله کوه های زاگرس می باشد. اولین نمونه های سفال که متعلق به هزاران سال قبل است به دست مردمان ساکن سلسله کوه های زاگرس مرکزی (بختیاری) ساخته شده وتقلید ی بوده از سبد هایی که با ترکه های درختان می بافتند. حتی در بسیاری از موارد سبد به صورت قالبی برای ساختن ظروف سفالین به کار می رود. در حدود 6000 سال پیش از میلاد اولین نشانه های پیدایش کوره پخت در هنر سفال گری و سه هزار وپانصد سال پیش از میلاد چرخ سفال گری ساده که با دست حرکت می کرد ساخته شده بود و باعث تحول بزرگی در این صنعت گردید.